วันนี้ไปเจอบทความนึงในพันทิปเข้า อ่านแล้วดีมากๆ อยากให้เพื่อนๆทุกคนได้อ่าน
                   
                   คุณเคยมีเพื่อนสนิทสักคนไหม
                   คนที่มันบ้าๆ บอๆ แต่กล้าลุยกับคุณทุกสถานการณ์
                   ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด... ถึงไหนถึงกัน
                   ... เวลาที่คุณอยู่ใกล้มัน คุณเองก็บ้าบอไปกับมันด้วย  


                   คุณกลายเป็นเด็กในร่างยักษ์ หลุดพ้นจากขอบเขต กฏเกณฑ์ต่างๆ
                   ในหัวของคุณเต็มไปด้วยจินตนาการ
                   โครงการร้อยแปดพันเก้าที่คุณจะทำกับมัน

                   ... คนที่มีเรื่องเล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ  
                   คนที่คุณไม่ต้องคอยแคร์ความรู้สึกมันสักเท่าไหร่
                   มันทำให้คุณเป็นตัวของตัวเอง

                   ... คนที่ค่อยๆ หายตัวไปในกาลเวลา
                   แต่แว๊บ.. เข้ามาเสมอเวลาที่คุณอ่อนแอ...

                   ... วันนี้… เพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ที่ไหน
                   ยังอยู่ใกล้ๆ คุณอยู่หรือเปล่า คุณยังโทรหามันอยู่ไหม
                   มันยังบ้าๆ บอๆ อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า

                   ... หรือว่าคุณเองที่มีความบ้าในเลือดน้อยลง
                   คุณไม่เจอมันนานแค่ไหนแล้ว ไม่ได้มองตาคุยกันนานแค่ไหน
                   … นานแค่ไหนที่คุณไม่ได้สัมผัสเพื่อนของคุณอย่างเดิม
                   หรือคุณเองก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว

                   ที่คุณไม่กล้าวิ่งไล่เตะมัน อย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น
                   ที่คุณไม่กล้าแย่งของกินจากมือมัน
                   อย่าอ้างว่าคุณมีมารยาท
                   คุณกลับไปเยี่ยมบ้านต่างจังหวัดโดยไม่ชวนมัน
                   อย่าอ้างว่าถึงชวนมันก็คงไม่ว่าง

                   ... อะไรที่เปลี่ยนไป... เวลาหรือความรู้สึก
                   สังคม... หรือความสัมพันธ์... อะไรที่เปลี่ยนแปลง
                   คุณ… หรือเขา... หรือใคร... คุณถามตัวเองหรือเปล่า
                   หรือรอให้ใครถาม
                   รู้สึกอย่างไรที่เขาเปลี่ยนไป แล้วเคยถามเขาไหม
                   เขารู้สึกอย่างไร... ที่คุณเปลี่ยนไป

                   หากเกิดคำถามเหล่านี้ขึ้นในใจ  
                   ไม่ว่าคุณจะมีคำตอบหรือไม่
                   ไม่ว่าคุณจะต้องการคำตอบหรือเปล่า
                   ขอบเขตหรือกฏเกณฑ์ที่คุณไม่เคยมีกับเพื่อนคนนี้
                   มันเกิดขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาคุณ
                   แต่คุณก็ตอบกับตัวเองว่า "ช่างมัน"
                   ปล่อยให้เพื่อนคนนึงกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนต่อไป

                   ... แต่ถ้าคุณไม่เคยตั้งคำถามเหล่านี้เลย
                   รู้ไว้ด้วย คุณเสียเพื่อนดีๆ ไปคนนึง
                   และโลกนี้มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกคน

                   ปล. คุณรู้ไหม ขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ตรงนี้  


                   เพื่อนคนนั้นของคุณ... อาจจะถามตัวเองอยู่ก็ได้
                   ว่ามันทำผิดอะไร... มันจึงเลือนหายไปจากชีวิตคุณ

          พออ่านแล้วก็เลยทำให้คิดถึงเพื่อนตอนม.ปลาย แต่ก่อนตอนมีพวกมันอยู่ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอไม่ได้เจอกันแล้วถึงได้รู้ว่าคิดถึงพวกมันมากแค่ไหน คงไม่มีเพื่อนที่ไหนในโลกนี้อีกแล้วที่จะคบกันได้อย่างสนิทใจขนาดนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่มีโอกาสได้กลับไปอยู่ด้วยกันอีก แต่ก็ขอให้พวกมันยังไม่หายไปจากเราก็พอแล้ว